به گزارش پایگاه اینترنتی انجمن نجوم آماتوری ایران،بر طبق اطلاعات تلسکوپ اشعه ی ‪ x‬چاندرا و تلسکوپهای زمینی، بزرگترین سیاهچاله‌ها نیز ممکن است مانند سیاهچاله‌های کوچک خود را تغذیه کنند.

این کشف از مفهوم فرضیه ی نسبیت انیشتین، که سیاهچاله‌ها در هر اندازه ای مشخصات یکسانی دارند، حمایت می‌کند و برای پیش بینی احتمالی مشخصات انواع جدید سیاهچاله‌ها مفید خواهد بود.

این نتایج با رصدهایی دنباله دار و طولانی کهکشان مارپیچی ‪ ,M81‬که حدود ‪۱۲‬ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد، بدست آمده اند.

در مرکز این کهکشان سیاهچاله‌ای وجود دارد که جرمش حدود ‪ ۷۰‬میلیون بار از جرم خورشید بیشتر است و هنگامی که گاز را با سرعت بسیار زیادی به ناحیه مرکزی کهکشان و به درون خود می‌کشد، انرژی و تشعشعاتی از خود تولید می کند.

در نقطه ی مقابل، سیاهچاله‌هایی با جرمهای ستاره‌ای که حدود ‪ ۱۰‬بار از خورشید پرجرم تر هستند، منبع غذایی متفاوتی دارند.

این سیاهچاله‌های کوچکتر، مواد جدید را با جذب گاز از یک ستاره ی همدم بدست می‌آورند. چون سیاهچاله‌های بزرگ و کوچک در محیطهای مختلف و با منابع غذایی مختلف یافت می‌شوند، این سوال باقی می‌ماند که آیا با یک روش تغذیه می‌شوند؟
یک گروه تحقیقاتی با استفاده از این رصدها و مدل‌های فرضی،مشخصات سیاهچاله ‪ M81‬را با سیاهچاله‌های کم جرم مقایسه کردند که نتایج نشان می دهند چه سیاهچاله‌های بزرگ و چه کوچک، همانند یکدیگر تغذیه می‌کنند و پرتوهای مرئی، اشعه-‪ x‬و رادیویی مشابه تولید می‌کنند.

یکی از مفاهیم فرضیه ی نسبیت عام انیشتین این است که سیاهچاله‌ها اجرام ساده‌ای هستند و فقط چگالی و چرخش آنها باعث تاثیر بر فضا- زمان می‌شود.

آخرین تحقیقات نشان می‌دهد که علیرغم تاثیرات پیچیده بر محیط، این سادگی خود را نشان می‌دهد.

سرا مارکوف از موسسه ی اخترشناسی دانشگاه آمستردام هلند که ریاست این تحقیقات را برعهده دارد، می‌گوید: این قضیه تایید می‌کند که روشهای تغذیه می‌تواند برای سیاهچاله‌هایی با اندازه‌های مختلف تا حد زیادی مشابه باشد؟ و ما نیز همین گونه فکر می‌کردیم؟ ولی تا کنون قادر نبوده ایم به آن دست پیدا کنیم.

مدلی که مارکوف و همکارانش از آن برای مطالعه ی سیاهچاله‌ها استفاده می کردند، صفحه‌ای محو از مواد در حال چرخش را به دور سیاهچاله در بر داشت .

مایکل نوواک از موسسه تکنولوژی ماساچوست می‌گوید: وقتی ما به این داده ها نگاه می‌کنیم، به نظر می‌رسد مدل ما همانگونه که برای سیاهچاله‌های کوچک صدق می‌کند، برای سیاهچاله ی درون ‪ M81‬نیز عملکردی مشابه دارد. هه چیز در اطراف این سیاهچاله ی غول پیکر مشابه است و فقط ‪ ۱۰‬میلیون بار بزرگتر است.

در میان سیاهچاله‌هایی که فعالانه در حال تغذیه هستند، سیاهچاله موجود در‪M‬ ‪ 81‬از همه تاریکتر است و شاید به علت این که به طور کامل تغذیه نمی‌شود.

اگرچه به دلیل نزدیکی نسبی‌اش به ما ، یکی از پرنورترین سیاهچاله‌هایی است که از زمین دیده می‌شود که باعث شده رصدهایی با کیفیت بالا بر روی آن انجام گیرد.

اندرو یانگ از دانشگاه بریستول انگلستان می‌گوید: به نظر می‌رسد که سیاهچاله‌هایی که تغذیه کافی ندارند! آسانترین سیاه چاله‌ها برای تحقیق باشند. این موضوع شاید به این دلیل است که می‌توانیم فضاهای نزدیکتر سیاهچاله را مشاهده کنیم .

علاوه بر چاندرا تلسکوپهای دیگری نیز از روی زمین برای انجام تحقیقات بر روی ‪ M81‬به کار گرفته شده اند.

این رصدها به صورت همزمان انجام شدند تا تغییرات روشنایی‌ای که از تغییرات میزان تغذیه سیاهچاله ناشی می‌شوند باعث گمراه شدن نتایج نگردد.

چاندرا تنها ماهواره ی اشعه-‪ x‬است که قادر به جداسازی پرتوهای ‪ x‬ضعیف سیاهچاله از تشعشعات باقی کهکشان می‌باشد.